ذات آدمی از بدو تولد مانند گوی بلورینی است شفاف و درخشان که هرچه در درونش می نگری جز تمیزی و شفافیت چیز دیگری نمی توان در آن یافت ولی خدای ناکرده آگر آدمی دچار معصیت و گناهی شود همین گوی شفاف ذات آنقدر کدر و سیاه می شود که هرگز با گوی اولی نمیشود مقایسه کرد.

                                     ف.فتحی